Dictee Lentedagen: de uitslag

Toen de hoofdredactrice van Plus Magazine me *polste* of ik geïnteresseerd was in een nieuw *concept*, wat inhield dat ik me zou moeten *oriënteren* op de *hobby’s* waarmee teenagers en *adolescenten* zich in hun vrije tijd amuseren, was ik onmiddellijk *geïntrigeerd*.

De *initiators* van dit plan suggereerden dat het extra *hilarisch* kon uitpakken als ik mijn *naïviteit* en onbekendheid met deze wereld *enigszins* zou overdrijven, voor een maximaal *verrassingseffect*.

Zo *belandde* ik op de zolderetage van een *industrieel* pand aan het Amsterdamse IJ, waar gestunt werd op *skeelers*, bij jongeren die gewelddadige computerspelletjes speelden, en bij een *hypermodieuze* kapsalon die *ravissant* mooie meisjes van een *asymmetrische coupe* voorzag.

En de receptie die me daar ten deel viel was doorgaans *aimabel*: het reguliere publiek toonde zich zelden *gechoqueerd* door het feit dat een *outsider* zich had verstout om in hun *esoterische* *levenssfeer* binnen te dringen.

De *consternatie* die ik teweegbracht bleef tot een minimum beperkt, al moet ik er bij zeggen dat *sommigen* wel een tikje *gegeneerd* keken als ze er door hun vriendjes op werden betrapt dat ze *geanimeerd* met mij stonden te *palaveren*.

Evengoed was en bleef het *fascinerend* om *aan den lijve* te ervaren wat onze kinderen en kindskinderen *zoal* uitspoken, als ze experimenteren met de min of meer *clandestiene* geneugten van de *grotemensenwereld*.

Van *excessief* drankgebruik of ander *destructief* gedrag, zoals gerommel met riskante *partydrugs*, heb ik tot op heden weinig gemerkt, dus volgens mij kunnen de meeste opvoeders *sereen* gaan slapen als hun pupillen *’s avonds* de voordeur achter zich dichttrekken.