‘Ik vind het leven leuker als ik het kan delen’

De man van Mieke Tuyp zei op zijn sterfbed tegen haar: “Je bent veel te jong om de rest van je leven alleen te blijven, je moet een andere man zoeken.” Mieke was toen 52 jaar. Haar drie kinderen zeiden hetzelfde, en een paar jaar later schreef ze zich in bij een relatiebemiddelingsbureau. De relatie die dat opleverde, bleek niet blijvend. Drie jaar geleden waagde zij opnieuw een kans via een contactadvertentie in Plus Magazine.

Mieke: “Daar kwam een flink aantal brieven op. Eentje sprong er meteen uit. Met die man heb ik een paar maanden een leuk contact gehad, totdat hij me ineens belde met de vraag: ‘Wil je me alsjeblieft mijn vrijheid teruggeven? Ik heb mijn oude jeugdliefde weer ontmoet.’ Ik had niet het idee dat ik hem van zijn vrijheid had beroofd, maar goed. Jammer dan. Ik ben een volhoudster, dus vorig jaar plaatste ik nogmaals een Plusje. Daar kwam alweer een aardige brief op, van een man die meteen aangaf dat hij de afstand eigenlijk te groot vond. ‘Geen nood’, schreef ik terug, ‘dan gaan we toch eerst een tijdje corresponderen?’

Dat vind ik toch altijd de prettigste manier om een contact te beginnen: elkaar eerst een paar brieven schrijven en pas dan, als je echt nieuwsgierig naar elkaar begint te worden, een eerste telefoongesprek. Klikt dat ook, dan wil ik zo iemand pas ontmoeten. In het geval van deze man leek het allemaal goed uit te pakken. We zijn een paar keer samen uit geweest en we vonden elkaar erg leuk. Hij werd al snel verliefd op mij, maar uiteindelijk ketste het toch af op de afstand. Hij wilde niet verhuizen. Ik ben daar in principe wel toe bereid, maar niet naar de middle of nowhere waar hij woonde.

Binnenkort ga ik weer een advertentie zetten. Ik ben niet wanhopig op zoek, maar ik vind het leven leuker als ik het met iemand kan delen. Het is altijd weer spannend om te zien welke reacties er ­komen. Hoe kort een brief ook is, hij geeft al zoveel informatie. Ik ben erg gevoelig voor taal, dus er hoeft maar één fout in te staan en ik hoef al niet meer.”

‘Eén ding heb ik wel geleerd: denk nooit dat je er te oud voor bent’

Nadat haar man haar op haar 64ste had ver-laten voor een andere vrouw, had Else de Rijp tijd nodig om dit te verwerken. Vorig jaar vond zij het welletjes. Ze zette een advertentie in Plus Magazine want ze wist: ik heb de liefde van een man nodig om me weer vrouw te voelen.

Else: “De eerste brief die ik kreeg, bleek uiteindelijk de beste. Hij kwam van Pieter, net als ik tegen zijn zin gescheiden. Hij schreef letterlijk wat ik zelf ook voel: ‘In mijn eentje kan ik niet echt van de dingen genieten. Samen eten, samen reizen – alleen als ik iets samen doe met een vrouw om wie ik geef, kan ik de intense vreugde beleven die ik in mijn eentje niet ervaar.’ Ik belde hem op en het werd een lang, ontzettend leuk gesprek. Twee dagen later zat hij hier om half elf ’s ochtends op de bank, en hij ging pas tegen middernacht weg! We konden enorm met elkaar lachen, maar ook een zinnig gesprek voeren. De volgende dag heb ik de andere mannen die hadden gereageerd beleefd afgeschreven, zo zeker was ik van mijn zaak. Helaas was dat bij Pieter minder. Na twee maanden, de mooiste van mijn leven, begon hij ineens te aarzelen.

Het was hem allemaal te snel gegaan, hij vroeg bedenktijd. Die heb ik hem gegeven. Natúúrlijk. Er is me alles aan gelegen om hem niet te verliezen. Met zijn arm om me heen voel ik me geborgen, kan ik de hele wereld aan. Dit gevoel wil ik niet meer kwijt. Maar zelfs als hij het toch niet met mij aandurft, heb ik één ding geleerd: denk nóóit dat je er te oud voor bent. Je krijgt het alleen niet op een presenteerblaadje aangedragen, je moet er wel iets voor doen. Als ik geen hoop meer zou hebben op een partner, ging ik net zo lief meteen in mijn kistje liggen.”

‘Ik wil ook nog ruimte voor mezelf’

Ewout van Meerwijk begon al snel na zijn scheiding via internet te daten. Het leverde talloze afspraakjes op en het kwam een paar keer tot een relatie. Maar steeds viel het uiteindelijk tegen, doodmoe werd hij ervan. Een goede vriendin gaf hem de raad in Plus Magazine te adverteren. Ewout: “Ik ben kritisch, maar als ik een vrouw aardig vind, let ik te weinig op de minder leuke details. De vrouwen die ik via internet leerde kennen, waren vrijwel allemaal claimende types. In het begin merk je dat niet zo, maar na een paar weken denk je: waarom moeten de dingen altijd op háár manier? Ik ben trouw, maar ik wil in een relatie ook ruimte voor mezelf. Op de advertentie in Plus kreeg ik veertig brieven! Eén vond ik bijzonder origineel.

Een vrouw van 75, Annette, schreef: ‘Eigenlijk zoek ik gewoon een leuk vakantiemaatje. Maar ik ben een charmante weduwe en als er met jou meer in mocht zitten, zou ik wel gek zijn om dat af te wijzen.’ Geen woord te veel en zó raak. We vielen vanaf het eerste moment voor elkaar, al hield zij mij in het begin een beetje op afstand. Maar bij de vierde ontmoeting, bij haar thuis, kwam ze na anderhalve minuut ineens op mijn schoot zitten. Toen dacht ik: dat komt wel goed. Nu, vijf maanden later, weet ik het zeker. Annette is de eerste vrouw in mijn leven die me niet claimt en met wie het emotioneel en rationeel goed zit. Ik wil haar niet meer missen.”

‘Hij heeft me langzaam voor zich gewonnen’

Heintje van Ieperen wist precies wat ze wilde toen ze haar advertentie zette in Plus Magazine. Met haar man, die voor zaken veel op reis was, leidde ze een vrij leven en die vrijheid wilde ze na zijn dood niet kwijt. Maar als weduwe voelde ze zich vaak eenzaam. Ze besloot een leuke vriend te zoeken om mee te reizen, uit te gaan en af en toe te eten.

Heintje: “Maar wat bleek? De meeste weduwnaars en gescheiden mannen willen een vrouw die onmiddellijk bij hen intrekt, zodat zij gewoon door kunnen gaan met hun leven. Ik kreeg brieven vanuit het hele land, terwijl ik duidelijk om iemand uit mijn omgeving had gevraagd. Er was er maar één die in aanmerking kwam, hoewel hij ook vrij ver weg woonde. Met deze man heb ik drie maanden alleen telefonisch contact gehad. Die gesprekken waren erg leuk en toen hij begon aan te dringen op een ontmoeting, dacht ik, ondanks de afstand: vooruit dan maar. We spraken af in een restaurant halverwege zijn en mijn woonplaats. Zodra hij op me afkwam, wist ik het al: totaal niet mijn type. Dat heb ik hem meteen eerlijk gezegd. We vonden het allebei jammer. We moesten nu ook stoppen met bellen, terwijl we daar veel plezier aan hadden beleefd.

Een half jaar later heb ik een tweede advertentie gezet. En dan zie je hoe raar het leven soms loopt, want ik trof wéér iemand van wie ik op het eerste gezicht dacht: niet mijn type. Maar hij heeft me langzaam voor zich gewonnen. Dick bleek een lieve, galante man die nog ouderwets de deur openhoudt voor een vrouw. Hij is zorgzaam, aardig en geduldig. Ik ben echt verliefd op hem geworden. Hij draagt me op handen, maar dringt zich niet op. Nadat we elkaar voor de eerste keer gezoend hadden, zei hij: ‘Alles wat je eventueel méér wilt, moet jij zelf maar aangeven.’ Hij voelt haarfijn aan dat ik tijd nodig heb voor meer intimiteit. We kennen elkaar nu bijna een jaar. Hij woont een kwartier rijden bij mij vandaan. Idealer kan bijna niet. We bellen dagelijks en gaan om beurten bij elkaar eten. Toen we daarbij laatst met elkaar klonken, zei hij ineens: ‘Op ons, Heintje, voor altijd’.”

Lees ook:

• Lief en leed: mijn moeder schuift mij opzij voor de kleinkinderen
• Mijn man, mijn held
• Ziekte en liefde: brieven van lezers
• Top 10 artikelen van 2011 op PlusOnline