De kilo's krijgen Hilde en Simon niet meer weg...

'Hoe krijgen we die kilo’s er straks weer af? Eerst de kerst en nu dit…' Ik hoorde zelf mijn loodzware zucht. 'Al lopen we van Hoek van Holland naar Den Helder…' Maar Simon bleef opgewekt. 'Die linker zak met oliebollen geven we aan onze benedenburen. Die bakken vast niet zelf. Van de saucijzenbroodjes houden we er drie. De rest kan ik kwijt op de bouw. De mannen lusten wel wat hartigs. In de keet staat een magnetron. Ik moet er straks toch even heen.'

'Dan die doos met appelbeignets. Wat vind je ervan als we die naar je moeder brengen? Voor de verzorgsters, hoor. Dan blijven we nog zitten met de slaatjes en… wat zit daarin?' 'Dát zijn de oliebollen die jij kocht. Met ernaast jouw appelbollen en beignets…' Opeens keken we elkaar aan. We schoten in de lach. 'Wie deed vorig jaar eigenlijk die boodschappen?' vroeg Simon. 'Jij,' stelde ik vast. 'Ik werkte die ochtend. Jij had vakantie genomen.' 'Dan is het logisch dat ik ze nu óók deed…'

Weer gierden we het uit. De aanblik alleen al van de sortering op het aanrecht. Genoeg voor een weeshuis. Terwijl we één gast hebben, Willem. Zó gezellig. We kijken een film, kletsen, snoepen, drinken lekkere wijn en doen eigenlijk niets bijzonders.

Uiteindelijk reden we met twee dozen naar het verzorgingshuis. 'Maar nú werkte ik niet,' zei ik. 'En dan ben ik verantwoordelijk. Dus is het óók logisch dat ik…'

De telefoon onderbrak me. 'Hé, Simon, Willem hier,' klonk het door de auto. 'Zeg, over vanavond. Ik wil Alice meenemen. Ze zit anders alleen. Stond erop dat haar kinderen feesten. En waar drie zijn, kunnen ook vier, dacht ik zo. Is meteen leuk kennismaken.'

'Alice!' riep ik uit. 'Wie is Alice?' Dat hoorde Willem natuurlijk. 'Heb je Hilde dan niet over mijn verkering verteld?' Het klonk vrolijk.

Simon keek me snel aan. 'Stom. Niet aan gedacht. Hij heeft verkering. Pas, hoor. Een leuk mens. Ik vergat het. Sorry.' En met stemverheffing: 'zeg, Willem, we hebben alleen één saucijzenbroodje te weinig...'