Het ABP en de koepel van pensioenfondsen, de pensioenfederatie, zetten vraagtekens bij het onderzoek dat televisieprogramma Zembla deed naar het functioneren van de besturen van Pensioenfondsen. De vraag is of zonder die vraagtekens de resultaten veel beter waren geweest. Zembla rekende uit dat bij beter, voorzichtiger beleggingsbeleid en zonder de graai uit de reserves van de pensioenfondsen door bedrijven en overheid de dekkingsgraad 240 procent zou zijn geweest.

Beter beleggen betekent vooral voorzichtiger beleggen, was het beleggingsbeleid gelijk gebleven aan dat van 1989, dan had er nu 36 miljard extra in de pensioenkassen gezeten. Vanaf 1989 werd het percentage aandelen in de beleggingsmix opgevoerd van 15 naar 61 procent. Op zich hoeft dat nog niet eens zo slecht te zijn, maar door slecht beleggen kun je de winst op je buik schrijven. In vergelijking met andere beleggers in Europa liepen de Nederlandse pensioenfondsen door het slechte beleggingsbeleid 145 miljard euro mis.

De tweede uitholling komt doordat pensioenfondsbesturen toestonden dat bedrijven en de overheid flinke bedragen uit de opgebouwde reserves van pensioenfondsen namen toen de dekkingsgraad erg hoog was. Zonder die tweede uitholling zouden de pensioenfondsen nu bijna 800 miljard meer in kas hebben gehad. Vaak boden en bieden de pensioenreglementen deze mogelijkheid aan werkgevers.

De dekkingsgraad zou met een beter beleggingsbeleid en zonder graai uit de kas van de pensioenfondsen nu 240 procent zijn geweest. Ruim voldoende om te indexeren en ook bij een hogere levensverwachting met gemak de verplichtingen te kunnen betalen.

De pensioenfondsen mogen het met de conclusies van Zembla oneens zijn of er vraagtekens bij zetten. Feit is dat al langer verschillende partijen roepen dat de besturen van de pensioenfondsen beter, professioneler moeten. Daarmee krijgen we het verloren geld niet terug, maar kunnen (hopelijk) toekomstige missers voorkomen worden.