Rondom de vergrijzing bestaan veel misverstanden. Zo wordt vaak gesproken over het langere leven van een 65-plusser. Die nieuwe 65-plusser zou zes jaar langer leven dan de AOW-er in 1957 had te verwachten. Dit is echter een misverstand, want een baby die anno 2008 wordt geboren heeft een levensverwachting die zes jaar langer is dan iemand die nu al 65 jaar leeft. De oudere van 2008 heeft een levensverachting die vier jaar langer is dan in 1957. Dergelijke misverstanden dragen bij tot het problematiseren van de vergrijzing met name voor het financiële aspect, en dat hoeft niet.

Volgens Knook rust onze oudedagsvoorziening op wel zes pijlers: de AOW, het bedrijfspensioen, aanvullende verzekeringen zoals lijfrenten, eigen vermogen (eigen huis), inkomsten uit langer werken en bepaalde goederen en diensten voor ouderen. Niet iedereen zal over alle pijlers beschikken, toch is er voor de meeste een goede financiële basis. Het bevreemd Knook ook dat er wel een minister van jeugd en gezin is, maar geen minister voor ouderen. Wat dit land ontbeert is een lange termijnvisie, hij pleit dan ook voor de ontwikkeling van die visie zodat de problemen die opdoemen bestreden en opgelost kunnen worden. “Als we niets doen, is de vergrijzing een ramp”.

Tenslotte pleit de oud hoogleraar voor het opwaarderen van de ouderen: “We moeten eens af van het idee dat bejaarden en problemen altijd met elkaar samenhangen”. Volgens Knook hebben de ouderen zeeën van tijd en veel geld. Ze zijn vrijwilliger, oppasoma en betekenen met hun geld veel voor de economie. Als voorbeeld noemt hij het toerisme en recreatie, “Dat wordt de grootste bedrijfstak ter wereld, en dat allemaal door de vergrijzing”.

Wilt u de wereld van de vergrijzing ook eens vanuit een ander perspectief zien: Het Methusalem mysterie, Vergrijzing; zegen of bedreiging? Uitgever Prometheus, Amsterdam, ISBN 9789044611953 (18.95 euro)