Wat zijn uw herinneringen aan de Elfstedentocht?

Gerard van Exel kan zich goed inleven in de emoties van het vijftal. “Het ijs was slecht en het sneeuwde veel, je moest elkaar wel helpen anders redde je het niet.”

Ook de 21-jarige Gerard en zijn 20-jarige vriendin Nita hadden veel steun aan elkaar. Hij reed op noren met de hand op zijn rug, zij reed op houtjes achter hem, zijn hand vasthoudend.
“In de loop van de dag werd ik sneeuwblind en zag ik de scheuren niet meer. Toen is zij voorop gaan rijden.”

Het tweetal was veel te laat gestart: pas na acht uur. Het gevolg was dat ze niet meer werden geholpen op kluunplaatsen en er geen sneeuw meer werd geruimd. Totdat ze bij Vrouwbuurstermolen van het ijs werden gehaald. De organisatie wilde niet meer instaan voor hun veiligheid: ze zouden de tocht niet meer bij daglicht kunnen voltooien en ze hadden geen zaklamp bij zich. “Het huilen stond ons nader dan het lachen. We hadden al zoveel doorstaan, we wilden niet weten van opgeven.

We stonden al op het punt de bus naar Leeuwarden te nemen toen we vier mannen samen schaatsend aan een stok voorbij zagen komen. Daar zijn we impulsief achteraan gegaan, bijna tot Bartlehiem. Op weg van Dokkum naar Leeuwarden kwam tot ons geluk in Bartlehiem een brommertje naast ons op het ijs rijden, met vol licht. Met de wind in de rug ging het laatste stuk naar Leeuwarden zo heel makkelijk. Om twee minuten over twaalf kwamen we aan, als laatsten. We kregen ons kruisje en we kwamen zelfs in de krant.”

Heeft u mooie, speciale of juist nare herinneringen aan de Elfstedentocht? Klik dan hieronder op de knop Reageer om uw herinnering te delen!