Camperreis USA, part 3: Action!

Van de stad Denver had ik mij veel voorgesteld, maar het viel een beetje tegen. Een gewone Amerikaanse stad, uitgebouwd met vele suburbs, en een zakelijk stadshart met wolkenkrabbers. Wel een schitterend zicht op de Rocky Mountains die direct achter de stad omhoog rijzen. Het klimmen kan beginnen, onze 'unit' (zo genoemd door Wolfgang) moet hard werken om boven te komen.

Een mooie pasweg leidt naar zo’n 2000 meter hoogte. Van verre zien we de sneeuwbuien al hangen, en ja hoor, we zitten er middenin. Even een testje om te zien hoe de wagen reageert, terugschakelen naar de bergversnelling en voorzichtig verder. Met splinternieuwe banden en vier achterwielen hebben we genoeg grip om niet te gaan glijden. Toch heel voorzichtig gereden. Na nog een uur klimmen arriveren we in Breckenridge. Tevergeefs op zoek gegaan naar een extra warme slaapzak voor Annemarie, zij trekt vannacht haar complete ski-outfit alvast aan om een beetje warm te blijven.

Ik word vroeg wakker en het sneeuwt zachtjes. Miniscule vlokjes dwarrelen zachtjes neer in een winterwitte wereld. Fletse witte wolkenhemel, witbedekte heuvels en bergen. De stilte is overweldigend. Wat hou ik toch van deze omstandigheden, als alles bedekt is met een vergoelijkende laag zacht wit poeder. Alle lelijkheid verborgen, schreeuwerige kleuren verbleekt tot pastels.

We gaan de poeder testen in het skigebied van Breckenridge. Maar eerst een warme jas gekocht, ski’s en schoenen gehuurd en de camper voor veel geld (dubbel tarief) geparkeerd onderaan de cabinelift naar boven. We kunnen kiezen uit vier peaks die tot een hoogte van zo’n 4000 meter reiken. In de bovenste kommen vind je alleen zwarte pistes, wij kiezen voor een aantal mooie lange blauwe en rode pistes die door de bossen heenslingeren. De eerste bochtjes zijn sensationeel, wat een goddelijk zachte sneeuw, de ski’s glijden als vanzelf, en joelend van vreugde storten wij ons omlaag.

Ook de après-ski uiteraard getest in het Ierse café. Na een paar drankjes zijn wij het er roerend over eens dat Amerikaanse jongens de leukste van de hele wereld zijn, fris, fruitig en vriendelijk.

Omhoog in gesprek met een Texaan, omlaag over goddelijke sneeuw

Zevenenvijftig jaar is het mij gelukt niet op een paardenrug te stijgen, maar nu ga ik Annemarie vergezellen op een paardrijtocht langs de cliffs van Zion. Na een wat onduidelijke start begrijpen het paard en ik elkaar. Na een uurtje begin ik er zelfs van te genieten. Stapvoets klautert Mo langs het steile pad omhoog. Ik leun naar voren in de stijgbeugels, zoals is uitgelegd. We zien herten, die ons verbaasd aankijken, en genieten van de stilte, zo hoog in de bergen.

Als we weer afdalen neemt Mo een loopje met me. Hij neemt eerst flinke afstand tot het paard dat voorop loopt, met een Indiaanse cowgirl in het zadel, en duikt dan als een gek het paadje af. “Achterover leunen!” wordt mij toegeschreeuwd, maar hoe doe je dat als je paard er met een noodgang in galop (of draf, dat weet ik dus niet) vandoor gaat, rakelings langs uitstekende takken en overhangende rotsen. Waarom heb ik geen helm gekregen, of tenminste zo’n stoere cowboyhoed? Het loopt goed af natuurlijk, en enigszins stram bereik ik de ranch. Kan zo op mijn lijstje ‘Stoere Dingen’ worden bijgeschreven.

Voor het eerst op een paard. Het moest er ééns van komen!

De Watchman-trail die wij enkele dagen later lopen, begint bij het Zion NP Visitors Centre. Als we na een paar uurtjes klimmen boven komen, worden we beloond met een schitterend uitzicht – ver beneden ons zien we als een klein wit stipje onze camper staan. In een uurtje dalen we af en vervolgen onze reis. Een korte rit naar Las Vegas vandaag. We rijden door de woestijn, en zetten de auto maar eens op cruisecontrol, hoef je helemaal niets meer te doen. Het wordt aardig warm in de cabine, en de airco gaat aan. Wat een tegenstellingen in dit immense land. Zo zit je in fleece gehuld bij het kampvuur en slaap je in Eskimo-outfit, zo zit je te puffen met de airco aan.

Die tegenstellingen zie je ook als het landschap alweer wisselt, droge woestijn na hoge, met sneeuw bedekte bergen, of enorme naaldboswouden na de prairies van Nebraska. Waanzinnige, spiegelende wolkenkrabbers na vervallen, verveloze boerenschuren. Heel dikke mensen, naast sportverslaafde, uitgemergelde joggers. Enorme RV’s met een in bijpassende kleur gespoten Hummer erachteraan gehangen, en verrotte pick-uptrucks die bij ons de APK beslist niet zouden doorstaan. Amerika is een land van enorme tegenstellingen, dat weet je, en toch ben je iedere dag weer verbijsterd.

We zijn ook een beetje het besef van tijd kwijt, zoveel tijdzones gepasseerd, en dan is het ook nog eens zomertijd geworden. We leven op onze natuurlijke klok, en dan maakt het niet uit. Want Amerika heeft een 24-uurs economie, dus kun je hamburgers en benzine bestellen wanneer je maar wilt.

Europese iconen in decorbouw gekopieerd. Je blijft je verbazen...

Op speciaal verzoek van de webredactie maken we een filmpje van de befaamde Strip in Las Vegas, rijden in de avond heen en weer, en verbazen ons. Steeds weer.

Ook een camper naar een verhuurstation rijden?
Wilt u volgend jaar ook een camper naar een verhuurstation rijden in Amerika? Dat kan! Dit najaar verschijnt in Plus Magazine een speciale lezersaanbieding voor maart 2009. U kunt hier kenbaar maken of u belangstelling heeft voor deze aanbieding. Zo bent u als eerste op de hoogte!

• Camperreis USA, part 1: On The Road!
• Camperreis USA, part 2: Natuurparken en kaarsrechte wegen