Camperreis USA, part 4 (slot): Americans

Een van de eerste dagen ontmoeten we een lieve grijze dame van een jaar of 70 die ons vriendelijk helpt bij het uitkiezen van wat kinderkleertjes voor Indie, Marieke’s kleindochter van anderhalf.

Op onze vraag hoe het komt dat je overal ouderen aan het werk ziet, legt ze ons het sociale systeem van de VS uit. Dat liegt er niet om, het doorwerken na je 65ste is voor velen pure noodzaak omdat de pensioenen vaak niet toereikend zijn, vaak zelfs niet bestaan. Beth, inmiddels overgrootmoeder, werkt twintig uur per week, en ze geniet er klaarblijkelijk van. Ze is blij met ons bezoek, en onze aandacht voor haarzelf. Wie gaat de verkiezingen winnen, vragen we haar. Ze hoopt op Hillary, omdat zij de meeste ervaring heeft. ‘Amerika moet veranderen, onder de regering-Bush is het de laatste jaren behoorlijk misgegaan.’ We maken een filmpje van haar, en wensen haar een lang en gelukkig leven toe.

Steeds weer valt het ons op hoeveel ouderen er nog werken in Amerika. In de supermarkt pakt een vriendelijke oude heer onze boodschappen in. Bij de lunchroom waar we een broodje eten veegt een stramme oudere de vloer aan. Bij het tolstation van de highway worden we geholpen door een norse oude dame, die er kennelijk geen plezier meer in heeft. Ik benijd haar niet, en heb medelijden met haar vanwege het harde bestaan dat ze ongetwijfeld leidt. De hele dag in een tochtig hokje van 1x1 meter dollars in ontvangst moeten nemen, dag in, dag uit, met niets dan auto’s om je heen. Ze zit waarschijnlijk liever thuis, met de poes op de bank en een lekker kopje thee.

In de VS is het heel normaal dat ouderen na hun 65e werken

Op de mooie camping in Zion National Park is het gezellig druk. We maken kennis met onze buren, Jill en Hank, vijftigers, die met een enorme ‘RV’ (recreational vehicle) het terrein op komen rijden. Achter hun supercamper hangt een fullsize auto, en er hangen twee mountainbikes aan het laddertje achterop. Als het gevaarte is ingeparkeerd springt de hond naar buiten, een mooie gelegenheid om een praatje te maken. Wij worden ’s avonds uitgenodigd bij het kampvuur, en bewonderen hun huis op wielen. Dit is werkelijk het huis waar zij in wonen, al sinds 2005, toen zij hun ‘echte’ huis in Maine verkochten, en de banen achterna reisden die Hank als loodgieter steeds tijdelijk aanneemt. De RV beschikt over een roestvrijstalen koel/vrieskast, wasmachine, droger, elektrische open haard, tv, sofa’s en een poes, die behaaglijk in het zonnetje in de vensterbank zijn pootjes likt. Als wij vertellen over onze levens in Haarlem en Utrecht, lijken wij de kabouters en zij de reuzen die met grote zevenmijlslaarzen dit enorme land doorstappen. Later in bed, bedenk ik dat ik echt niet met ze wil ruilen. Al die onrust! Alhoewel het vrije reizen en trekken met de camper mij op dit moment prima bevalt.

Enkele dagen eerder reden we door het Wilde Westen van Amerika. De spaarzame verlaten en ingeslapen dorpen waar we doorheen komen tonen een troosteloze aanblik. Als we in Hanksville benzine tanken maken we kennis met de lokale bevolking, die op deze zondagmiddag met een enorme Coke in de hand verveeld over de toonbank leunt. De blikken in hun ogen verraden een bescheiden intelligentie, en de paar woorden die wij met ze wisselen bevestigen onze indruk.

Dan valt mijn blik op het wapen, waarmee een van de heren achteloos aan het spelen is. Wij raken aan de praat, en vragen na een poosje of zij voor ons wellicht een wapen te koop hebben. Nu wordt het pas echt feest. De mannen raken begeesterd en doen hun uiterste best om indruk op ons te maken. Er worden grote geweren uit de laadbak van de pickup-trucks gehaald, en voor ik het weet heb ik een enorme rifle onder mijn schouder hangen. Hilariteit alom vanwege mijn domme opmerkingen. Op onze vraag wat het vrije wapenbezit in Amerika voor hen betekent, zegt er een: ‘Freedom.’ Hetgeen bevestigd wordt door alle aanwezige mannen, ‘Ja, vrijheid.’

In de VS kun je op vreemde plekken aan een wapen komen...

Later, samen weer in de auto, proberen wij te begrijpen wat die vrijheid dan wel betekent. Macht boven onmacht? Veiligheid in een omgeving waar voldoende dwazen rondlopen? Het recht in eigen hand nemen, als het rechtsysteem faalt? Waken over je bezit? Onbegrijpelijk, wij snappen dat gevoel van vrijheid echt niet en praten lang na over dit onderwerp, dat in Amerika zo’n gemeengoed is, dat idiote vrije wapenbezit.

Vrijheid? Voor ons is vrijheid – op dit moment – deze reis. Zo met z’n tweetjes van A naar B rijden, vrij om te bepalen of we 100 of 500 mijlen per dag zullen afleggen, vrij om te stoppen waar en wanneer en hoe lang we maar willen. Vrij om hamburgers bij MacDonald’s te eten, of een eigen gemaakte salade in de camper. Vrij om de radio keihard aan te zetten en mee te brullen met Dolly Parton, of om ’s avonds, heel stil naar mooie cantates van Bach te luisteren. Dat is onze vrijheid, daar hebben wij geen gun voor nodig...

Onze laatste dag in de VS! We lunchen heerlijk, middenin het levendige centrum van San Francisco, op Union Square, met een onvervalste BLT (bacon, sla, tomaat) clubsandwich. Daar kan toch weinig tegenop. We verbazen ons over de twee geheel verbouwde dames naast ons. Zegt de een tegen de ober: ‘I need a Bloody Mary, now!’ Die krijgt ze uiteraard, plus kreeftensoep en krabsalade en brood met boter en een taartje toe. En natúúrlijk is ze prachtig slank, ook nog. Het gesprek gaat over fitness en kilo’s kwijtraken en kleding die mooi afkleedt. Zitten wij daar in onze spijkerbroeken die meer dan twee weken niet gewassen zijn...

Aan het eind van de middag rijden we met de camper, tot slot van deze fantastische reis, de 49 Mile Drive, een prachtige route langs alle highlights van alle highlights van San Francisco.

We komen uit bovenop het hoogste punt van de stad, Twin Peaks, een prachtige plek voor een 360 graden uitzicht op de baai van San Francisco. Een prachtige plek ook om afscheid te nemen van Amerika en de Amerikanen.

Bekijk de foto's van Marieke en Annemarie hieronder. Gebruik de bladerknoppen om door alle foto's te bladeren.

Ook een camper naar een verhuurstation rijden?
Wilt u volgend jaar ook een camper naar een verhuurstation rijden in Amerika? Dat kan! Dit najaar verschijnt in Plus Magazine een speciale lezersaanbieding voor maart 2009. U kunt hier kenbaar maken of u belangstelling heeft voor deze aanbieding. Zo bent u als eerste op de hoogte! 

• Camperreis USA, part 1: On The Road!
• Camperreis USA, part 2: Natuurparken en kaarsrechte wegen
• Camperreis USA, part 3: Action!